Dat begint al goed

Donderdag 13 Maart 2014, check.
20u30, check.

Met knikkende knieën druk ik op de bel bij Hachiko en vraag mij af of het nog niet te laat is om rechtsom te keren. 17 jaar ben ik al lid van deze fantastische organisatie en plots zie ik die eerste dag weer voor mij. De piepjonge Hachiko met Caroline als wervelende draaikolk waarrond al het andere op één of andere magische manier werd rechtgehouden. Vergaderingen met de leden van het bestuur over nummers 213, 214, 215 en 216 van de problemen van die week en hoe ze aan te pakken. Een paar donkere gezichten, verschillende harenkrabbende vingers en af en toe een blik van gedeelde verontrusting. Hoe gingen ze dit nu weer doen? En dan Caroline die met kordate opgewektheid en resoluut optimisme heel de mikmak van tafel veegde en iedereen een figuurlijke schop onder zijn kont gaf en binnen de kortste keren waren de creatieve oplossingen over de tongen aan het rollen en was er van donker pessimisme geen sprake meer. Die avond stak ze de ene pup na de andere in mijn armen. Allé Sabine, gastgezin worden dat is écht wel de max hoor! Ja, dat zal wel maar ik ben er nog niet klaar voor. Ik moest toen alle registers opentrekken van mijn eigen resolutisme (mooi woord he? Juist uitgevonden zie) want eens Mevrouw Thienpont haar kop op iets staat, probeer dat dan maar eens tegen te houden. Ik ging er niet aan beginnen tenzij ik absoluut zeker wist dat ik het goed kon doen. Punt. Andere lijn.

Ondertussen zijn we dus 17 jaar verder. Hachiko is niet meer zo piepjong (en Caroline ook niet, hoewel ze dat blijkbaar zelf nog niet weet. ‘t is nog altijd dezelfde wervelwind) en ik ook niet. Maar nu zijn we er dus klaar voor! Ons opgegeven en we zijn erbij! Vandaag is het zo ver. De kleine gaat mee! Maarruh, zijde wel zeker dat ge er klaar voor zijt? Ik kijk toch nog een keer door dat sluitende hek voor ik richting leslokaal/café/vergaderzaal/oefenplaats/bar stap. Maar nee, ik had mij opgegeven en mijn baas had zich akkoord verklaard en zo’n paar dozijn mensen zouden mij villen als ik er nu tussenuit knijp. Dus draai ik mijn rug naar mijn ontsnaproute en aanvaard wat komen zal.

De groep zit in ieder geval al goed. Leuke sfeer, goed gelachen tussen de les door en één van de koninginnen van het centrum (de katten) liet zich zelfs welgevallen aaien door een selectief groepje gelukzakken. Elke was helemaal genezen en de les zat vol dynamiek en schwung maar ze is blijkbaar ook niet van de jongste meer want naarmate het later werd begon ze toch wel hele rare dingen te zeggen. Wij allemaal natuurlijk vol begrip en zo (we moesten onze pup nog krijgen!) maar we konden soms toch onze lach niet inhouden. En dan was het zover. Tegen half elf kwamen de kleine prutsen binnen. Subiet gedaan met de ordentelijke opletendheid (nog een mooi woord, ben op dreef!). Een hoop oooooh’s en aahhhhh’s later en iedereen vertrok richting thuisfront, pup op de arm, bench in de koffer en bijkomende ton met eten ergens bijgepropt. Nog wat hulp van Caroline en een redelijk bezorgde Elke en ook mijn Mulan zat in de bench op de achterbank en ik was weg.

Onderweg een zwak jankfestijn tot ongeveer halverwege en dan werd ik getrakteerd op een diepe zucht die boekdelen sprak en mijnheer de toekomstige kampioen legde zich parmantig neer en bekeek mij met duidelijke vraagtekens of ik dit avontuur wel tot een goed einde zou brengen. Ik wist precies hoe hij zich voelde. Da’s dan toch een eerste link die we hadden. Na een kort ritje komen we thuis aan en wat blijkt? De riem op Hachiko vergeten! Ik weer… En Elke was al zo ongerust. Tja en nu? Ik de auto rechtsomkeer en ik was al bijna halverwege dat ik mij ineens bedacht dat ik geen zin had in een schop onder mijn kont van Caroline. Dus, beetje creatief zijn (haar lessen vergeet je niet te vlug, geloof mij!) en de sjaal dan maar gebruiken. Na een heel gedoe met die sjaal die veel te groot was voor dat pupje toch de pup naar boven, de bench naar boven, de ton met eten naar boven (ik blij dat de lift niet kapot was!) en gelukt! Yes!! Tuut tuut….. tuut tuut….. berichtje van de gsm. Elke, dat ik de riem vergeten was en dat ik mijn sjaal kon gebruiken. Ha! Great minds think alike! Flinke Sabine!!

Mulan rustig aan zijn nieuwe omgeving laten wennen was wel een opgave. Dat prutske volgde mij letterlijk op de voet. Dus heel kalm en rustig zijn bench opgezet, zijn speelplaats getoond, zijn speeltjes getoond. Wat vers water gegeven, geprobeerd om hem wat te doen eten maar dat wou hij niet meer. Nog even naar het toilet en dan naar bed. het was al heel laat en hij was uitgeteld. Deze pup is een superkampioen! Eerst nacht en maar 1 keer moeten opstaan. Wat een prestatie zeg! 🙂

mulan4
het toilet is geen speelplaats!
mulan1
dit is de speelplaats 🙂

 

One thought on “Dat begint al goed

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *